dormant lands
Uśpione ziemie to projekt fotograficzny poświęcony przestrzeniom pozostającym na granicy zanikania i ponownego przejęcia. Przedstawione miejsca — użytkowane, przekształcone lub porzucone — noszą ślady ludzkiej obecności, jednak stopniowo tracą swoją pierwotną funkcję. Interesuje mnie moment, w którym kontrola nad krajobrazem zaczyna słabnąć, a natura powoli odzyskuje przestrzeń.
Fotografie koncentrują się na relacji pomiędzy tym, co zaprojektowane, a tym, co nieprzewidywalne. Dokumentuję krajobrazy znajdujące się w stanie zawieszenia — pomiędzy trwaniem a rozpadem, aktywnością a bezruchem. Obecne w nich struktury, elementy infrastruktury i ślady użytkowania stają się częścią procesów, które wymykają się pierwotnym założeniom.
Projekt traktuje fotografię dokumentalną jako sposób obserwacji i interpretacji zmian zachodzących w otoczeniu. Krajobraz staje się tutaj zapisem czasu, napięcia i stopniowej transformacji — miejscem, w którym obecność człowieka pozostaje widoczna, choć coraz mniej dominująca.
„A chair is still a chair
Even though there’s no one sitting there
But a chair is not a house
And a house is not a home”
written by the team of Burt Bacharach and Hal David
Dokument przemijającego świata – portret z pozostałości. Ziemia w geście matczynego oddania obejmuje ślady niedawnej obecności. Zielone macki badają plastikowe krzesło, kamienie zawłaszczają wydeptane niegdyś ścieżki, morskie fale głaszczą betonową geometrię. Ziemia nie wie, że do końca swojego istnienia nie strawi tej obecności. Balustrady, stoliki, billboardy i całe miasta będą stać w ciszy, z uporem, zbudowane w popłochu, na chwilę, na sezon, na trwanie, na wieczność. Ziemia też jest cicha i czuć w tej ciszy napięcie: coś między czekaniem, ulgą, nadzieją a rozczarowaniem.(tekst: Joanna Małgorzata Kamińska)